PoppelePats Weblog

Archive for the ‘Gedichtjes’ Category

Alweer 2 jaar geleden.

2 jaar dat we je moeten missen,
2 jaar verdrietig om je zijn en om iedereen die je achterliet.

Onvoorstelbaar, 2 jaar …
en we proberen verder te gaan, te genieten van alles en iedereen om ons heen,
maar af en toe lukt dat gewoon even niet
kunnen we het even niet meer opbrengen.

Konden we maar even kijken hoe het met je is,
je even vertellen dat …
maar vooral even vast houden.

 

George, we’ll see you in heaven!

 

En dan is het al weer 2 november 2011.
2 jaar na een dag die ik nooit zal vergeten, een dag waarop een al zo’n groot verdriet en angst 2x zo groot werd. Een dag die voor sommigen altijd een punt zal markeren, het leven voor die dag, het leven na die dag.

Nu is het een dag om terug te denken, vooral aan de mensen in ons hart, die we niet meer bij ons hebben, maar waar we gelukkig nog zo veel herinneringen aan hebben. Mooie en goede herinneringen om te koesteren en vooral te delen. Maar ook een dag om verdrietig te zijn, verdrietig om het gemis, verdrietig om de pijn, verdriet van vrienden.
En dan zijn er helaas maar 2 dingen die je kunt doen, een arm om ze heen slaan en ze sterkte wensen.

Onderstaand gedichtje vond ik in een bijna gelijknamig prentenboek, dat ik onlangs kocht. Een beetje vreemd, maar ergens ook toepasselijk.

Jij bent altijd bij me

Op twee november gaan we naar buiten,
met trommels en tuba’s, violen en fluiten,
dan lopen we samen waar jij hebt gelopen
en zingen de deur van de hemel open.
Voor jou.

Is er een hemel? Daar raden we naar.
En of je ons hoort? We horen elkaar.

Ik weet opeens weer hoe wij samen zongen,
ik met mijn opa, jij met jouw jongen,
van “Kom terug, Lisa” op ons laatste feest.
Ik ben jarenlang niet zo gelukkig geweest als nu.
Met jou.

Uit:
Ik blijf altijd bij je, Sjoerd Kuyper & Marit Törnqvist, 2008

Samen

Samen

Vandaag, al weer 1 jaar geleden, is er een lief klein jongetje overleden. Mats, naamgenoot van onze zoon, en nog maar 8 jaar oud. En terwijl wij allemaal verder zijn gegaan, is voor de familie van dat jongetje de tijd stil blijven staan, eigenlijk al vanaf begin november 2009, toen hij dat vreselijke ongeluk kreeg.

Daarom vandaag een gedicht van Ida Gerhardt, om zo weer even stil te staan bij Mats en zijn familie.

De gestorvene

Zeven maal om de aarde gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde gaan.

Zeven maal over de zeeën gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën gaan –
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.

Ida Gerhardt


PoppelePats Kinderfeestjes

Bijna zomer

Website PoppelePats Kinderfeestjes

Onderwerpen

@PoppelePats Kinderfeestjes op Twitter

@HeidiBlankenb

Type hier je e-mailadres

%d bloggers liken dit: